Dolar kanadyjski
W Kanadzie w XVII i XVIII wieku w obiegu było wiele walut: Funt brytyjski, francuskie franki, hiszpańskie talary, nawet monety portugalskie i południowoamerykańskie. Ten chaos spowodował konieczność stabilizacji waluty. Pierwsze kanadyjskie dolary zostały wprowadzone przez Bank of Montreal w 1817 roku. Był on dostępny w Górnej Kanadzie i w Quebecu. Pozostałe części Kanady zostały przy brytyjskiej walucie. Tak było do 1 stycznia 1858 roku kiedy to przyjęto oficjalnie walutę kanadyjską wypierając wszystkie inne waluty w tym kraju.
Pieniądze papierowe można było wymienić na złoto bez ograniczeń. Dolar kanadyjski był równy dolarowi amerykańskiemu.
Wielki kryzys spowodował reformy i stworzenie Banku of Canada, jedynego banku, który uzyskał prawo do emisji waluty. Oczywiście nastąpiło odejście też od pokrycia waluty w złocie. W tym samym czasie, w związku z wybuchem II wojny światowej, zawieszono wymienialność waluty i wprowadzono sztywny kurs. Odstąpiono od tego w roku 1951. W 1947 roku przeprowadzono rewaluację dolara, zrównując z dolarem amerykańskim, a w 1949 roku dewaluację, która ustaliła kurs dolara amerykańskiego na 1,1 dolara kanadyjskiego. Dalsze problemy skłoniły do przywrócenia płynnego kursu w 1951 roku. Powrócono do zasady stałego kursu w latach 1962 do 1970. W końcu uwolniono dolar i pozostał takim do dziś.
źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Dolar_kanadyjski